TIP: Om reacties te publiceren hoef je niet ingelogd te zijn op deze weblog. Je kiest gewoon in het reactiescherm de optie "bijnaam" en je tikt je (bij)naam al dan niet met het adres van je eigen weblog of homepage.
Of je kiest "anoniem" en tikt gewoon in de tekst je naam eronder.

zondag 30 december 2007

Jaarwisseling - nu alvast

Bij het bakken van de oliebollen in de garage vandaag, kon ik het natuurlijk niet laten om vast te leggen hoe die bollen in de pan lagen te spetteren.

Toen ik zojuist de camera uitlaadde bleek dat spetteren wel op een heel bijpassende manier vastgelegd te zijn: het leek wel vuurwerk.



Ik weet niet wat jullie gaan doen morgen, de deur uit, lekker op je eigen de jaarwisseling doorbrengen, werken, of thuis met visite aan de drankjes en de hapjes?
Wij vieren het thuis, samen met een logee. De oliebollen zijn dus gebakken, de voorbereidingen voor het eten van morgen zijn getroffen, het vuurwerk is in huis en de champagne staat op een temperatuur van zo'n 16 graden. 
Voor het zover is, moet er nog wel even gesopt enzo worden (Doppie heeft bedacht om geurvlaggen achter te gaan laten), dus vandaar nu al deze wens, gebaseerd op dat tafereeltje daar in die pan in de garage:




maandag 24 december 2007

De uil

Ik was ervan overtuigd dat ik een bericht had geplaatst over 'onze' uil, op de valreep voordat ook mijn aansluiting op het werk met het internet afgesloten zou worden. Maar niks hoor, in de hectiek van de laatste werkdagen voor het uiteinde van het jaar ben ik mijn privézaken vergeten af te regelen.

Een uil dus, die huist hier. De braakballen en uitwerpselen op ons terras getuigden daarvan. Het vermoeden was dat hij op de arm van de schotelantenne huisde, dus was mijn blik na de vondst van de braakballen op dat punt gericht.

Het vervolg is te lezen op de mail die ik vrijdag 21 november schreef.

21-11-2007


Jaha, daar zitten de heren er heel lief bij. Maar schijn bedriegt! Vanochtend vroeg was er heeeel wat meer commotie. Zoals gewoonlijk werd ik tegen zes uur door de katten gewekt. Dat is de tijd dat ik er door de week uit ga, en voor de katten maakt het niet uit of het weekend is. Ze willen dan gewoon hun ochtendhap. Dus ga ik er in het weekend ook om die tijd uit en duik daarna gewoon nog weer even mijn bed in.

Zoals altijd liet ik vandaag eerst even de hond uit, daarna kreeg hij zijn brokken en vervolgens rukte ik gekookte vis en een zakje Felix aan, maar hee, waar was die kleine Tommie nou? Had ik hem soms in de bijkeuken opgesloten? Dat er nog meer katten ontbraken viel me nog even niet op. Toen ik in de hal kwam, zag ik nog net Sauterne uit de achterdeur glippen die ik weliswaar grondig op slot had gedaan, maar ik had hem niet goed dicht getrokken dus had ik gewoon een open deur op slot gedaan!


Oh jee, vier katten weg: Yasur (de meesteruitbreker), Tommie, Doppie en Sauterne. De schrik sloeg me om het hart, we wonen namelijk aan een behoorlijk grote weg waar 100km/u mag worden gereden. Gelukkig was het zaterdag en nog erg vroeg. Aangezien het nog pikdonker was, ben ik maar begonnen met alle luiken rondom het huis omhoog te doen en overal licht te ontsteken. Buiten zag ik al snel Sauterne met Tommie in haar kielzog rondjes rond het huis spurten. Bij de kippenren kwam Doppie me gelukkig al tegemoet en ging aan mijn voeten rollen. Die kon ik zo weer mee naar binnen nemen. Bij het roepen van Tommie kwamen ook hij en Sauterne me al tegemoet en met een van de kou bibberende Tommie op de arm en Sauterne naast me meerennend kon ik ook die twee weer binnen laten.

Toen nog Yasur. Roepen mocht niet baten en ik had geen idee waar hij ergens uithing. Dus de zaklantaarn maar opgehaald om dieper in de tuin te kunnen zoeken. Bij het aanknippen ervan hoorde ik gekras van nagels op stoeptegels en ja hoor, daar kwam Yasur aangesprint: LAMPJE!! Je moet weten dat hij gek is op het whiskaslampje, zo'n ding waar je een lichtpuntje mee op de vloer werpt waar ze achteraan kunnen rennen. De zaklantaarn was blijkbaar een megalichtpuntje volgens Yasur en toen was het enkel nog een kwestie van de zaklantaarn richting achterdeur schijnen met een dolle Yasur er achteraan en huppa, alles was weer veilig binnen en kon alsnog aan de lekkere hapjes.
Hehe, gelukkig.
Maar ja, toen was ik wakker. Klaarwakker. Naar bed gaan was geen optie meer.
Zou de uil er misschien zitten? Met visioenen van een enorme Oehoe in mijn hoofd sloop ik met de camera door de achterdeur, om het hoekje van het huis en... JA, er zat wat!

Huh? Was dat alles? Zo'n klein vogeltje? Niet veel meer dan 20 centimeter hoog schat ik. Maar ja, dit was hem dan toch dus snel de flitser aangezet en tadaa:
dit is dan 'onze' uil:


[klik op de foto om het geheel te zien zodat je een idee van verhoudingen krijgt]

Zo'n klein beestje en dan zulke grote braakballen, die zal het daar niet makkelijk mee hebben zou je zeggen. Hij was behoorlijk chagrijnig dat ik hem stoorde en met een piiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiieet prprprpr vloog hij naar bomen aan de overkant van het kanaal. Volgens de natuurgids uit onze boekenkast is het een steenuil.

Toen ik eenmaal aan het fotograferen was, wist ik van geen ophouden meer. Het is op het moment schitterend hier rond het huis. Ik ben inmiddels tot op het bot verkleumd, maar wel de tevreden bezitter van een hele reeks prachtige rijpfoto's.


(de link naar de moorbaumschule in mijn diashow klopt overigens niet, dat moet zijn: http://www.moorbaumschule.de/)

[klik hier voor de hele reeks]


Voor de rest: het schuurtje staat weer op z'n plek (dankzij de berekracht van de vorige bewoner van dit huis), de kerstboom staat maar de beeldjes in de stal liggen doorgaans (als gevolg van overenthousiaste katten die zo'n huisje ook wel leuk vinden om in te liggen) en er is al een bal gesneuveld en 1 snoer lampjes doorgebeten. Beiden het gevolg van de puberteit van ene Tommie.
Maar als ze slapen zijn ze allemaal heel erg lief...


(Sauterne)

maandag 10 december 2007

Oeps

Dit is ons schuurtje. Of liever gezegd: dit was ons schuurtje op 20 november, toen ik deze foto maakte.


Het heeft in de nacht van donderdag op vrijdag nogal gewaaid hier. Dat het heviger was dan je binnen merkte, daar kwam ik achter toen ik de ochtend erna toen het licht was de hond uit liet.
Dit is ons schuurtje nu.




Ik ben bang dat dit niet goed meer gaat komen, hij is echt totaal verwrongen en gescheurd.
Heeft er toevallig nog iemand connecties met een ijzerboer in de omgeving van Georgsdorf?

maandag 3 december 2007

En dat is nummer twee

De eerste twee 'moezen' zijn gevangen, het huis is nu helemaal ingewijd. Na dood gespeeld te zijn, verdwijnen ze steevast onder de piano. Toen ik de eerste er met een paraplu onderweg haalde en vastpakte, schrok ik toch wel even. Ik dacht nl gezien te hebben dat het een catnipmuis was. De warmte van de vloerverwarming had echter iets van deze muis gemaakt dat alles behalve een catnipmuis aanvoelde! Bah. Maar, goed voor het drie-kamer-systeem dat zorgt voor de verwerking van ons rioolwater (schijnt), dus heb ik ze lekker door de wc gespoeld.


Yasur is ondertussen helemaal de oude. Lichamelijk een heel stuk slanker, maar het misstaat hem zeker niet.

Yasur2007P1130072

zaterdag 24 november 2007

Een tweede impressie

Nog steeds niet online, maar, we hebben inmiddels een vaste telefoonlijn dus helemaal afgesneden van de buitenwereld zijn we niet. Op zich is het wel heerlijk om een tijdje gedwongen te zijn geen uren met de neuzen tegen het beeldscherm van de pc
aangedrukt te zitten, er is hier genoeg om van te genieten in en om het huis. Op deze manier was er ook geen keus en hebben we goed doorgepakt om er al snel goed
ingericht bij te zitten.


Domicilie van het Moeshoekteam


Het ontbeert ons op de benedenverdieping alleen nog aan voldoende kastruimte in de slaapkamer, voor de rest is alles ingericht en staat dit weekend de bovenverdieping op het programma. Zoals bij ons was te verwachten is de kamer met de pc's op het ophangen van wat schilderijtjes na al in orde, maar in de andere twee slaapkamers staan overal troep en half uitgepakte dozen.
En dan wil het wel eens dat stoute kleine katjes daar misbruik van maken. Ik had nog een zak verlopen Trovet konijn/rijst staan die ik aan egeltjes ofzo op wilde voeren. Ik vrees dat die kunnen fluiten naar hun brokjes...


Dit is Tommie met zijn kop in de inmiddels half leeggeten zak. Geen wonder dat hij zo mooi aankomt hier in dit huis! Ik denk alleen wel dat hij hulp van oma Mug heeft gehad, die is namelijk berucht hier om het feit dat ze voerzakken open scheurt.


Hier nog een aantal impressies van hoe we er nu bij zitten.


Ons 'milieucenter'. De grootste irritatie in huis van Rob. Scheiden van het
huishoudelijk afval gaat hier verder dan in Nederland. Glas in de glasbak, papier in de papierton en gft op de composthoop, dat was ik al gewend. Nu komt daarbij blik, plastic en tetraverpakkingen in de Gelbe sack. En tenslotte het restaval. Tot mijn grote schrik is de restafvalcontainer slechts 60 liter groot.
Nou zegt mij dat weinig, hoe groot dat dan is. Toen ik de container zag staan toen we het huis betrokken was ik al niet blij (het is zo'n mini grijston), maar toen het vuil van de vorige bewoners eruit geleegd was, was mijn schrik des te groter: er zit een inzetton in waardoor de grootte met de helft is verkleind! Om de veertien dagen wordt hij geleegd, ik kan vertellen dat het erom spant of dit haalbaar is, aangezien ik enkel met het vuile grit van de 7 katten hier dit tonnetje kan vullen. De eerste twee weken heb ik het gered, maar er had ook geen stofzuigerzak meer bij in gekund en daar ga ik deze ronde zeker mee zitten.


Het gemak dient de mens. Ik moet zeggen, we hebben een zeer comfortabel huis.
Alles gaat automatisch tot de rolluiken aan toe. De keerzijde is dat je al haast
een hogere opleiding in de elektrotechniek moet hebben om hier alles te onderhouden en in te stellen. Het grootste drama is de verwarmings/solar installatie.


Over stoken gesproken, vloerverwarming is werkelijk een superuitvinding, ik wist niet dat dat zo lekker is. Helaas pakt het voor Beer minder lekker uit, zijn hele onderbuik is rood en ontstoken. Begonnen tijdens de verhuizing in het vorige huis, waarbij hij ons mee heeft geholpen met het leegeten van de vriezer en hij een allergische reactie daarop kreeg. Maar door de warmte van de vloerverwarming is het er niet beter op geworden. Met als gevolg dat we de vloerverwarming in de hal nog maar amper aan hebben en hij nu veel daar ligt. En in de slaapkamer natuurlijk, waar helemaal geen vloerverwarming is.

Beer in de slaapkamer


Hij kan nog steeds zijn geluk niet op dat hij daar mag slapen. Nu hij jeuk heeft is dat voor ons wat minder geweldig, aangezien hij steeds om drie uur 's nachts op zijn buik begint te soppen. Hij heeft gisteren een zalf tegen de jeuk gekregen en antibiotica en hoera, vannacht hebben we met z'n allen door kunnen slapen inclusief Beer! Het zou beter voor hem zijn als hij meer buiten zou liggen zoals bij het vorige huis, maar de ren vindt hij nog niet zo'n succes. Die ligt niet direct bij het huis en het gevolg is dat hij heel zielig voor het gaas blijft staan turen naar de achterdeur. Liever loopt hij los in de tuin, misschien dat we dit voorjaar toch maar in een elektrische afscheiding moeten gaan investeren. Want kijk toch eens hoe heerlijk dit voor hem is.

Beer buiten in de tuin


Dat lijkt Tommie ook wel wat, die zit graag voor het raam te mijmeren en te loeren op de koolmeesjes die spinnetjes uit de kozijnen weg
halen.

Tommie achter het raam


Met Yasur gaat het inmiddels beter, hij laat zich overdag steeds vroeger beneden zien en ligt ook niet meer verstopt in de krabpaal. Zijn gewicht heeft zich gestabiliseerd, maar echt in zijn element is hij nog lang niet helaas.

Tommie, Yasur en Mugje

woensdag 14 november 2007

Eerste bericht vanuit Georgsdorf

Nee online zijn we nog niet, zelfs de vaste telefoonlijn zit nog in de koker. Ondanks dat er hier nog veel te doen is in huis, missen we het internet
toch wel hoor. Dus daarom hierbij een offline gecreëerd bericht, dat snel online werd geplaatst via mijn werk.


Een snelle fotoimpressie:



Beer die heel sneaky ons matras had gevonden! Het bed is bij ons strikt
verboden voor de hond, vandaar die kop die hij op de foto trekt. Inmiddels is
het bed gemonteerd en durft hij dit soort acties niet meer aan.
Maar naar zijn zin heeft hij het zeker in dit huis, hij kan naar wens kiezen tussen woonkamer, hal en slaapkamer om te liggen.




Blaffen doet hij ook minder, en dan heeft hij door de weersomstandigheden nog niet eens mogen profiteren van de hondenren!
Ok, die deelt hij met de kippen (het kuikenhok ervoor is nog 'loos' en staat
in de voortuin), maar ruimtegebrek is anders toch?






Fazanten. Die hadden we op de Moeshoek ook al, maar hier leven ze in nog grotere getale. Ze slapen in de dennen die ons erf afscheiden. We hebben ons laten vertellen dat deze aantallen hier niet geheel natuurlijk ontstaan en na de kerst ook drastisch zullen zijn afgenomen.





De katten. De onderlinge verhoudingen zijn door de nieuwe
leefomgeving totaal gewijzigd, gelukkig.




Daar waar Scar de 'underdog' was op de Moeshoek, regeert ze nu het huis (voor zo lang als het duurt?). Ik word weer gewekt om 6 uur voor de ochtendsnack en elke kat die ik kriebel wordt weer aan de kant geduwd omdat zij haar kriebels wil :-)
Ruim in bed liggen is er ook niet meer bij, 'Rood' zoals wij haar noemen, ligt standaard tussen ons in op de beste plek van het hele bed.




Alles wordt onderzocht en uitgeprobeerd, gezien de rotzooi die er op dit moment nog is, is het ondoenlijk om de katten de grenzen van wat mag bij te brengen.



Het wennen van Yasur gaat helaas zorgelijk, hij is in een week tijd krap een kilo afgevallen en al had hij wat gewicht te missen, de mogelijke gevolgen van zo'n snelle gewichtsafname baart ons wel zorgen.

zondag 4 november 2007

Bis bald


Cattery van de Moeshoek.

De naam is ontleend aan de buurt waar wij wonen. Waarbij de moes staat voor muis. Veel muizen hebben we in de ruim 7,5 jaar dat we hier gewoond niet gezien.
Zegge en schrijve twee. Binnen wel te verstaan, want het kippenvoer is voor de muizenlegers buiten niet te weerstaan en er sjezen regelmatig volvette muizenlijfjes over het tuinpad.

Maar aan alles komt een eind. De tijd op de Moeshoek is op.
Overmorgen is het zover dat we hier de deur voor het laatst achter ons dicht zullen slaan.


vlnr: Tommie, Scar, Mugje

Aan muizen in het nieuwe huis geen gebrek, tijdens onze schoonmaakwoede hebben we al handjes geschud met de 'vorige bewoners' van ons huis. Aangezien ons nieuwe huis ook nog eens op de hoek van een weg staat, houden we gewoon de naam 'cattery van de Moeshoek'. De vraag is alleen in hoeverre die moezen er blijven wonen als onze Noren eenmaal intrek hebben genomen...

Bis bald, als we weer online zijn!


Sauterne links, op de voorgrond Snorre en op de achtergrond Skogge

zondag 21 oktober 2007

Duko en Skogge

Skogge en Duko - kennismaking

 


Duko checkt de bench op meer kittens

Nestvlieders

Onze eerste twee 'kinderen' zijn uitgevlogen vandaag, de eerste twee Moeshoekjes in onze geschiedenis. Twee nachten lang heb ik niet geslapen en ik vroeg me nog af hoe dat nou kwam. Dom van me. Natuurlijk zijn we betrokken bij de kittens en is het moeilijk om ze te laten gaan. We hebben immers wekenlang voor ze gezorgd.

Het is ook gelijk veel stiller in huis nu. Met name Zusje had een duidelijke inbreng in het huishouden. Zusje was ook de eerste nestvlieder. Snorre was een stuk terughoudender, hoewel ze een meester was in het uitproberen van nieuwe dingen.

Dat doet ze op dit moment ook: ze ligt in haar nieuwe huis op het bed van de dochter des huizes. Maar niet nadat ze het huis heeft verkend en de krabpaal heeft ingelegen, zoals hieronder is te zien.

Snorre ligt de krabpaal in

De foto en het verhaal erbij is echt genieten voor ons, deze dame gaat vast heel snel wennen in haar nieuwe huis!

dinsdag 16 oktober 2007

ABVAKABO FNV bedankt

Tegenwoordig moet je om te woord gestaan te worden bij de Abvakabo een betaald nummer bellen. Niets mis mee, naast het maandelijks abonnement waarmee je op de standaard service kan rekenen is het niet vreemd om voor wat extra service als een antwoord op een vraag die niet op de website te vinden is te moeten betalen.

Maar, als je na 5 minuten wachten en betalen nog steeds niet geholpen wordt, dan denk je: ik betaal om te wachten en dát is niet de bedoeling. Ik wil immers well voor de service betalen, maar niet voor wachttijd waarin ik niet geholpen word.
We wilden enkel een adreswijziging naar het buitenland doorgeven, en aangezienvia de website enkel binnenlandse verhuizingen doorgegeven kunnen worden warenwe toch van dit servicenummer afhankelijk, dus toch maar wachten en wachten.

Op een gegeven moment waren we er wel klaar mee.
Dus, de verbinding werd verbroken en in plaats van een adreswijziging werd het een opzegbrief, met een opmerking naar het wachtmuziekje dat passender was geweest bij de begrafenisverzekeraar die ik daarvoor had gebeld. (en naar we later vernamen door vele andere
(ex)leden werd omschreven 'je kan wel horen dat het niet goed gaat met de Abvakabo').

Vanavond om half zeven toen de buurvrouw (toevallig ook mijn moeder) aan een heerlijk bord eten poogde te schuiven werd zij gebeld door de Abvakabo met de vraag of Rob van der Kooij aanwezig was.
Hoe komen ze aan dat telefoonnummer? Terwijl mijn moeder aan de capucijners zat, moest ik met onpaste ongemakkelijkheid bij haar in de huiskamer dit telefoontje afhandelen. Belachelijk!

Hoe ze aan dat nummer kwamen en niet via het postadres reageerden? Ze hadden het postadres niet doorgekregen, pffff. Ten eerste ontvangen we al 8 jaar post van deze organisatie hier en ten tweede, als ze dat adres niet hadden gehad hadden ze ook niet in de telefoongids kunnen vinden dat op dat adres mijn buurvrouw, namelijk mijn moeder woont om dat telefoonnummer te bellen.

Ik weet dat de overigens aardige dame aan de telefoon niet hoofdelijk aansprakelijk is hiervoor, maar het is toch van de zotte dat je in de huiskamer bij je buurvrouw onder haar eten moet vertellen dat je echt niet opnieuw lid van de Abvakabo wil worden.

ABVAKABO, u namens mijn man bedankt voor al die jaren lidmaatschap.

maandag 15 oktober 2007

de evolutie van een huiskamer

In de tijd dat we op de Moeshoek woonden is er een hoop veranderd. We kwamen hier met 1 kat, en nu leven er 15 katten, en hond en 8 kippen. Dat huis en tuin er in die tijd anders uit zijn gaan zien is dan ook  vanzelfsprekend.

Hier de kamer toen en de kamer nu.


Daar waar onze kamer voorheen een 'toonzaal' was, is die nu in vol gebruik door de katten genomen. Met alle attributen die daarbij horen.
Onze allereerste gezamenlijke aanschaf en sindsdien zeer gekoesterd: het jaren '30 theemeubeltje.
Wie had ooit gedacht dat daar nog eens een kat op zou liggen te slapen...


Ja, het is goed vertoeven in deze kamer.


Je wordt er wel een beetje moe van...





Maar dan kan je natuurlijk ook net als Tommie je heil boven op het bed gaan zoeken om een heerlijk dutje te gaan doen...


zondag 14 oktober 2007

Stambomen nest 2 en 3


Snorre controleert nog even voor de zekerheid, maar alles klopt hoor, dik in orde. Alle negen kittens van de Moeshoek hebben een mooie stamboom nu.

Voor wie een stamboomprogramma bijhoudt, mail ons maar even dan krijg je van beide nesten alle gegevens (op die van de nieuwe eigenaren na, want dat is niet aan ons om hen bekend te maken).

donderdag 11 oktober 2007

Foto's en foto's

Vandaag heb ik een set nieuwe oplaadbare batterijen voor de fotocamera gehaald. Tegen de aanslag die ik de afgelopen maanden op de bestaande setjes  heb gedaan, is geen batterij bestand. Niet dat jullie er zoveel van hebben kunnen meegenieten. Met mijn vaardigheden blijft het immers 90% gelijk wissen en de overige 10% mag dan nog eens kritisch worden beoordeeld.

Het is dan ook zo leuk om van de bezoekers hier foto's te ontvangen met o.a. onze eigen katten en kittens erop. Met zo'n andere invalshoek!
Altijd zit ik enkel op de kittens in te zoomen, en mis prachtige momenten zoals deze van het aanstaande buurmeisje van Jente, die nog steeds van Tristan droomt.


Tristan, de kleine hartenbreker, heeft al veel vrouwelijke fans verzameld. In zijn onschuld want hij is er absoluut niet op uit om de show te stelen.

Jennifer, misschien dat voor jou ooit ook nog eens de tijd aanbreekt dat je net zo'n babykatje als Tristan mag koesteren. Maar vooralsnog zit Jente alvast te wachten op jouw bezoekjes als ze verhuisd is, dus goed knuffelen straks hoor als ze naast jullie woont!

zondag 7 oktober 2007

Jeugd...


Scarlet av Rödluvan

Mag ik even een klein momentje van uw tijd, om te spreken van mij tot u.
Aangezien het hele leven hier al weken enkel nog maar lijkt te draaien om dat jonge grut, wordt er wel eens voorbij gegaan aan ons, volwassen katten die toch ook best wel eens in de kijker willen komen te staan.

Persoonlijk voor mijzelf hoeft dat niet hoor, ik zit liever ergens rustig zonder gestoord te worden. Dat dit op bijgaande foto niet het geval was, spreekt boekdelen. Net toen ik dacht even ongestoord in de kamer een napje te doen, haalt het vrouwtje het in haar hoofd daar een 'fotosessie van de kittens' te gaan doen.
Nou moet ik vertellen dat ik weliswaar gek ben op de geur van een kitten, maar dit zijn negen kittens tegelijk en dat is me een beetje teveel van het goede. Door de macht van hun aantal permitteren ze dingen die IK als kitten niet in mijn hoofd plachtte te halen.

Skogge van de Moeshoek
Zo staan ze gewoon op tafel

Snorre van de Moeshoek
of erger: ze staan op tafel en ze trekken ook nog de waxinelichtjes uit de houder

Snorre van de Moeshoek en Aemilius Sauterne
Respect voor de ouderen is ver te zoeken. Zo wordt Sauterne die na alle operaties die ze inmiddels heeft gehad verjaagd van het plekje waar ze zo graag ligt te genieten van het feit dat ze weer helemaal gezond is.

 
Tristan van de Moeshoek
En wat ik nog wel het ergste vindt: één zo'n blaag pikt de hele tijd de lekkerste plekjes in de zon in om te gaan slapen.

Waar moet dat nog heen met die jeugd van tegenwoordig...

was getekend,
Scarlet av Rödluvan

donderdag 4 oktober 2007

Wegdromen...

Twee grote liefde van ons,

Snorre en Doppie.

Van Snorre mogen we nog even genieten en dat doen we dan ook volop.

zondag 30 september 2007

Dozen, dozen en nog eens dozen

In het kader van de op handen zijnde verhuizing, hier weer wat
foto's rondom het thema 'doos'.

Zusje en Raphael in de berging voor één van de stapels dozen.

 

Zusje in de functie van 'presse-papier'

 

Er moest nog even wat beter worden 'gepressd': Yasur in hetzelfde doosje.