Blog cattery van de Moeshoek

Na een lange tijd van stilte als gevolg van gezondheidsperikelen, eindelijk weer een berichtje op deze weblog. Eventjes pronken met wat nazaten uit onze cattery. Om te beginnen met de laatst ontvangen, vers van de pers: Epril, kind uit het nestje van vorig jaar van Mugje (Nunchaku Yi Min) en Bendis' Erik Arne met haar vriendin Coety (To Dhasos Ie Gata Amber). En dan een foto die we in december van Skogge mochten ontvangen. Skogge is ook een kind van Mugje, maar dan uit het nestje van 2007 samen met Dopey van Idalia. Skogge zit hier heeeeeel geduldig te wachten, ze weet dat er een muis achter die steen zit. Buurkater Wannes heeft al met het geduld wat hij bezat geprobeerd of de muis er achter weg te krijgen was, maar toen dat niet lukte haakte hij niet af. Skogge niet. Na uren kwam ze triomfantelijk met de muis aan zetten. Tot haar grote spijt kon het niet overgaan tot een speel- cq martelpartij, aangezien Skogge haar eigenaresse de muis heeft gered en op veilig gebied heef...

Vandaag heb ik de gewichtscurve van Doppie weer aan deze weblog toegevoegd. Het feit dat we kittens onder ons dak hebben gehad, heeft hem geen windeieren gelegd. Onlangs heb ik hem toch maar weer eens op de weegschaal gezet en OEF het kittenvoer heeft hem duidelijk gesmaakt: hij woog op dat moment maar liefst 10,2 kilo. Hoe dat er weer af te krijgen? Doppie is weer terug op de Animonda mit Forelle en Sanabelle Light, en mag bovendien regelmatig buiten een blokje om. Niet te lang en onder toezicht, in verband met de gevaren buiten. En het resultaat is zichtbaar: in 4 weken tijd is hij 700 gram afgevallen. En natuurlijk helpt het achter Porcelina aan plakken ook, hij is nog steeds helemaal idolaat van haar en aangezien zij een stuk beweeglijker is dan hij, moet hij wel steeds in de benen. Hier de lichtste en de zwaarste in ons huis tesamen.

[ lees hier deel 1] Eindconclusie van Lykke: past niet, dus weg met dat ding.

Wat is het stil in huis. Zelfs Mugje horen we niet meer, ze liep de laatste weken flink te roepen om haar kinderen bijeen te krijgen. Maar die zijn nu allemaal uitgevlogen en dat weet ze blijkbaar heel goed, want nadat de laatste vertrok heeft ze niet meer van zich laten horen. En ik, ik kan er 's ochtends weer om 5.45 uur uit in plaats van 5.15 uur. Hoewel dat een zegen is, zou ik het helemaal niet erg vinden als Mijntje binnenkort weer een keer krols zou gaan worden om ons weer vooruitzicht op opnieuw kittens te kunnen gaan geven! En hoe is het nu met Enzo, Epril en Twirre? De afgelopen twee weekenden heb ik ze naar hun nieuwe adressen gebracht. Epril als eerste, zij ging naar Arnhem. Ik vond dat ze erg veel durfde zo in een nieuwe omgeving met meerdere andere katten, het was enkel even moeilijk dat toen ik weg wilde gaan, ze met haar pootjes tegen me omhoog ging staan. Ik heb ooit een chinchilla met tbc moeten laten inslapen en die deed dat toen de dierenarts met die ...

De mannen vonden de voetbal gisteren duidelijk heel spannend!

Nee, geen kinderen of katten, maar kippen. Een paar weken terug is ons geliefde zwarte krielorpington hennetje overleden. En toen was de kippengroep ineens erg klein. Drie hennen en een haan. De hennen lopen inmiddels met versleten kale ruggen rond omdat Flip een potente haan is die graag treedt en dan is drie hennen niet genoeg. Dus op zoek naar uitbreiding. Een oproep op marktplaats naar opnieuw orpingtonhennen leverde niets op. Nou zijn we erg blij met Flip de haan. Na het temperament van Brahma hanen mee te hebben gemaakt is het verschil heel erg groot. Flip is een kruising tussen een Barnevelder en een Silver Nick (een gehard productieras met grote legcapaciteit dat speciaal voor de Freilandhouding is gecreëerd). Toevallig zag ik gisteren op Marktplaats een advertentie van een biologische kippenhouder die Silver Nick hennen te koop aan bood. Ik krijg normaal enkel de aangeboden kippen binnen een straal van 100 km in mijn postvak, maar bij deze advertentie stond niet s...

Ik ben niet zo'n voetbalfan. Maar ja, als de Duitse vlaggetjes al wekenlang klapperen aan de auto's die me bij het uitlaten van de honden passeren, kan je maar beter proberen het positieve er van in te zien. En dat lukt het beste door maar veel van die wedstrijden (zijdelings) mee te beleven. Als je dat niet doet, dan mis je toch wat, besefte ik me vanavond toen ik keek naar de wedstrijd tussen Engeland en de Verenigde Staten. Heb je die coach van Engeland gezien? Wat een zure man! Hoe kan die nou een elftal op een positieve manier coachen? Zelfs bij een doelpunt ontspant zijn gezicht nauwelijks. Het is immers maar één doelpunt, het kan altijd beter... [fotobron: worldnews.com]